|
کلاویه بی صدا |
|
|
در این پاییز ِ احساس که شعر را شعار می شناسند و شعار را شعر در این برهوت ِ یخ زده که دلقکان ِ شاعر محتوی را فدای فرم می کنند جز شعر ِ من و جز شعر ِ تو کدامین ترانه آیا به یاد ِ بلبلان می اندازد که چگونه نغمه ساز کنند؟! در این پاییز ِ عاطفه که برگ های پیر را به تند باد ِ مجازات به خاک می افکنند تا بستری از اجساد ِ برگ را برای برف ِ آینده فراهم آورند و دانه های منجمد ِ برف - یک یک همه چیز را از حرکت باز می دارند کدام آتش جز گرمای اشک ِ تو و اشک ِ من در برابر ِ انجماد ایستادگی می کند؟!
+ نوشته شده در شنبه هفتم آذر 1388ساعت 0:15 توسط پویان |
بسیار ساده بود. نگاه ِ خیره اش همیشه به انتهای افق گره می خورد. همیشه انگیزه های نداشته اش را خواب می دید همیشه خواب می ماند همیشه دیر می کرد. بسیار ساده بود. یک روز نیمه ی اندام ِ پر اثر از دست ِ بسیارش را خوابیده یافت. بسیار ساده بود. یک شب در خواب ِ انگیزه های نداشته اش جا ماند؛ یک روز از خواب برنخاست. به همین سادگی یک روز زندگی از تمام ِ انگیزه های نداشته اش خالی شد.
+ نوشته شده در دوشنبه چهارم آبان 1388ساعت 23:35 توسط پویان |
گفت : « زندگی رسم ِ خوشایندیست » و رفت و نماند تا ببیند نا خوشایند ترین رسم ِ زندگی ِ مرسوم را و سبز ترین حجم را که کلاغ ها در آن استتار می کنند و خوشبخت ترین مردم را که صدای پای آب را در میان ِ صدای چرخ دنده و آهن و صفیر ِ گلوله های سربی می جویند ؛ و نماند تا ببیند آزاده ترین انسان ها اسیرانند و اسیر ترینشان آزادگان ؛ و شاید نخواست تا ببیند که شعر را بر سر ِ هر کوی و برزن حراج می کنند و عاطفه ی ماشینی را از پشت ِ سیم های تلفن به همدیگر صدقه می دهند نه ! حتی عاطفه ی ماشینی را هم می فروشند و دریایی ترین قلب ها را با قلب همچون حکایت ِ شیشه و سنگ می شکافندو می شکنند و می روند . آری ! گفت و نماند و رفت ؛ اما... شاید... راست می گفت: زندگی... شاید... رسم خوشایندی... پ.ن: با سهراب سپهری
+ نوشته شده در پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت 2:14 توسط پویان |
می خواستم یه چیز دیگه ای رو برای پست جدید بذارم...اما نشد....تو نوشته های بعضی دوستان چیزایی دیدم که ....نشد...بالاخره گفتیم به جای افاضه ی فیض بنده ی حال باشیم.... خیلی از اون روزا گذشته...اونقد که شاید دیگه کسی به یاد نیاره....۱۰....نه...۲۰....دقیقن ۱۹ سال پیش بود....آره....سال ۶۹ بود انگار....ساعت چند بود؟....یادم نیست.....نیمه شب بود....آره.....داشتیم فوتبال جام جهانی رو می دیدیم انگار.... یهو یه صدا که دیگه نمی خوام هیچ وقت بشنوم.....انگار بزرگترین موجود ِ خدا داشت غرغر می کرد....بعد یه تکون....نه....واویلا.....دنیا داشت خودشو می تکوند انگار...آهای زمین....چیکار می کنی....همه داریم پرت می شیم بیرون....خونه ها.....همه دویدن بیرون خونه ها....تو کوچه غلغله بود....واااای.... از خونواده ی معروفی بودن....معروف به دین داری....مسجد محله به نام خونوادگیش بود.....آره....با یه شرت مامان دوز پریده بود وسط کوچه.....دودستی می کوبید تو سرش....می گفت....نه...داد می زد....ضجه می زد....خدایا العفو....خدایا غلط کردیم.....خدایا گ... خوردیم.....العفو....خدایا العفو..... فکر کنم حتی یادش رفته بود زن و بچه هاشو برسونه پایین تو کوچه..... خدایا العفو......چیزی که امشب چند بار اینجا و اونجا خوندم....مگه همین "ببخشید" ِ خودمون چه اشکالی داره؟! خدایا العفو.....چون امشب داری سرنوشتمونو می نویسی....یعنی دو سه شب آدم بودن یه سال آدممون می کنه؟.....کاش این طور باشه..... خدایا العفو......اصلن چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟؟!! خدایا...... نمی دونم..... ای کاش قضاوتی در کار بود......
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم شهریور 1388ساعت 4:38 توسط پویان |
در قلب هایتان در لبخند های بی دردتان در عشق های بی سرانجامتان در نگاه های نا آشنایتان در رقص پیروزمندانه اتان بر گور ِ سرد ِ احساس های پاک در محبت های نابجایتان و در درد ِ عمیقی که از اعماق ِ رگانم زبانه می کشد ؛ و در تعریف ِ ابلهانه اتان از عشق و هنر و احساس و درد می گریم!
+ نوشته شده در جمعه سیزدهم شهریور 1388ساعت 14:30 توسط پویان |
شاید بهتر باشد آدم گاهی از قطار جا بماند.... و در آن حال که به قطار که در دود خود محو می شود می نگرد....با خود بگوید....این آدم ها هرگز....تنهایی یک سکو...یک ایستگاه را نخواهند فهمید.....آن آدم ها....هرگز نخواهند توانست دقیقه ای...در یک منظره ی ساده ی رو در غروب ....شناور بمانند......شاید بهتر باشد آدم گاهی هیچ ننویسد.....سیگاری روشن کند....نگاهش را از دود دور شونده برگرداند.....کمی افق ببیند.....یقه ی پالتو اش را بالا بکشد.....و قدم زنان....آرام.....از خود دور شود به این می گویند: دگردیسی.......
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388ساعت 1:57 توسط پویان |
لب برای گفتن گوش برای شنیدن و نگاه آنگاه که بر صفحه ی سپید ِ کاغذ مات می شود و دست ها از حرکت باز می ایستد... . آه! چه بنویسم در وصف ِ لحظه های بی گناه. * * * لب برای بستن و گوش هم!
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388ساعت 2:25 توسط پویان |
تنهایی ، شاید کلیدیست برای فتح دروازه های بسته ی عشق *** من تنهایی را در میان همهمه ی موهوم اشیا و در میان نگاه های جستجو گرانه ی بیگانگان ِ همیشه آشنا می جویم .
+ نوشته شده در جمعه شانزدهم مرداد 1388ساعت 4:36 توسط پویان |
