| تبليغات | X |
|
کلاویه بی صدا |
|
|
نامه رسان شاید مرده باشد اما چه باک! دل به دل راه دارد!
+ نوشته شده در سه شنبه بیستم دی 1390ساعت 0:8 توسط پویان |
انگار برگشتن همیشه هم دلچسب نیست... گاهی بر می گردی خانه تکانی کنی... با دستمال گلدوزی شده ی قدیمی غبار زمان رو از گوشی تلفن کهنه ای که صدات رو به صدا می رسوند بر می گیری... دفتر کهنه ی تلفن قلبت رو بر می داری و به امید خوندن دوستان خوب قدیمی زنگ خونه ی احساسشون رو به صدا در میاری... اما... فاطمه... سوزان... شیما... ژاکو... هم به دوستان خوبی پیوستن که خوب بودن... خیلی خوب و یکهو -چه تلخ- نیستن. سامان رو هم انگار گم کردم... خوشحالم که خوب های قدیمی ِ دیگه هنوز هستن و بودنشون خیلی خوبه.
دوستان خوبی که نیستید... از خودتون بهم خبر بدید لطفن.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390ساعت 1:3 توسط پویان
من به بغض ِ تمام ِ قناری ها نمی اندیشم در بغض ِ کوچک ِ تو فسرده می شوم از جهانی نابینا. آن قدر کودکانه می توان شادت کرد که پژمردنت به یقین مرگ ِ زندگی است. با حس ِ دست ِ گرمی داغ می شوی با حس ِ دست ِ سردی گرم انجماد ِ نگاهت به یقین پایان ِ زندگی است. در چشم انداز ِ پر پیچ و خم ِ آن چه بگذشته خیره مانده ای و نگاهت در تلاقی ِ ناپیدا دیگر پیدا نیست. قفل ِ سنگین ِ نگاه ِ سردرگمت به یقین پایان ِ آدمیت است و جهان در بارش ِ چشمت که خشکیده بر سرم آوار می شود.
+ نوشته شده در پنجشنبه دهم آذر 1390ساعت 18:3 توسط پویان |
بعد مدت ها اومدم به همه ی دوستای خوبم درودی بگم. ولی این آقای بلاگفا یا شایدم اون آقای این ترنت انگار حالشون زیاد خوب نیست... کامنت خیلیا باز نمی شد... از همین جا به همه ی اونایی که تونستم و همه ی اونایی که نتونستم کامنتشونو باز کنم درود می فرستم!
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم تیر 1390ساعت 21:37 توسط پویان |
چند وقتیه که یه کتاب دستمه که به دیدگاه های فلسفی و مذهبی از نگاه شرقی می پردازه... که از سرچشمه ی فرهنگ بودایی آب می خوره... چند روز پیش بخشیش رو می خوندم که در باره ی "یوگا" می گفت... چنان آرامشی در فضاش جاری بود و چنان از آرامش ایده ال انسان می گفت که یه دفعه کتابو بستم... به خودم فکر کردم... به این که چقدر از اون چه که بودم... از اون چه که باید باشم به دور افتادم... به خودم گفتم: پویان! چت شده که سال هاس همه ی وجودت اضطرابه... استرسه... دوری از آرامشه... به قول ادبا چت اوفتاده؟ نشستم دو دوتا چهارتا کردم... زندگیمو مرور کردم... به نظرم شخصیت آدما تو بیست و پنج سال اول زندگی شکل می گیره... بعد از اون هر اتفاقی که بیفته... حتی اگه تغییر شخصیتی هم در کار باشه باز هم بر همون ریشه و اساس استوار خواهد بود... در تمام کودکیم با این که تفریحات دیگه هم دور از دسترس نبودن ولی همیشه بهترین تفریحم حضور تو جمع هایی بود که یه جوری به فرهنگ و هنر مربوط می شدن... جمعی از اهالی و علاقه مندان به موسیقی.. شعر... کتاب... همین جوری هم بزرگ شدم... دوره ی زندگی مجردی دانشجویی و کمی بعدش هم سال ها زندگی تو محیط هنری و با آدم ها و دوستانی بود که براشون فرهنگ - از هر نوع و هر دیدگاهی- مهم تر از جنبه های مادی زندگی بود... پول همیشه براشون ابزاری بود برای بهتر زندگی کردن... با فرهنگ تر بودن... همه چیز فرهنگ بود و هنر... خوب از خوش بختیم مصادف هم بود با دوره ی اجتماعی ای که به فرهنگ ارزش بیش تری داده می شد و بازار فرهنگ هم گرم تر و پر رونق تر بود... اما تو این چند سال اخیر انگار همه چیز عوض شده... دیگه فرصت زیادی برای بودن با انسان های فرهنگی نیست... همین که هر چند وقت بتونیم-غم نان اگر بگذارد- چند تا از اون دست دوستان رو ببینیم و با هم گاهی حالی بکنیم و بسیار گاه ها به رد و بدل کردن نارضایتیمون از وضعیت فرهنگی ای که به مردم دیکته شده و اتفاقن مردم "با"فرهنگمون!!! هم به راحتی ازش استقبال کردن و همرنگش شدن و این جوری اصل "با"فرهنگشونو!!! اثبات کردن بگذره دلخوشیم... دیگه خیلی از ماها نمی تونیم با جامعه ای که توش حتی یه ذره اشتیاق برای "آدم" بودن... برای "بافرهنگ" بودن دیده نمی شه ارتباط برقرار کنیم... با جامعه ای که همش شده له له حرص و آز تهوع آور برای پولدار تر شدن... پولدارتر به نظر رسیدن... مردم شدن مث یه کاخ خوش نما که نماش با بهترین و پرخرج ترین مصالح آذین شده... اما اگه اون پوسته ی پر زرق و برق و آراسته و آرایش شده رو کنار بزنی می بینی پشتش فقط آشغال و چرک و کثافته... همش تعفنه... ابتذال انسانیته... دیگه نمی تونم با جامعه ای که از آن من نیست و از آنش نیستم ارتباط خوبی برقرار کنم... از تظاهر کردن به این که همه چی خوبه دیگه حالم به هم می خوره... آره اینو می گم... می خواین اسمشو بذارین غرور... ولی اکثریت غالب هم میهنان گرامی جز یه مشت وحشی بی فرهنگ بی خود نیستن که با هیچ قالبی نمی شه خوش قواره دونستشون... و این نتیجه ی همون داستان نخ نما اما مهم برخورد سنت و مدرنیته س... بیاین با خودمون روراست باشیم... تو برخورد ملت ما با تکنولوژی دنیای مدرن... تو برخورد سنت و مدرنیته تو کشور ما هر دوتاش فنا شد... دود شد رفت هوا... حالا دوستان ما یه مشت موجود سنت گریز غیر مدرنن که واژه ی "دلقک" هم از سرشون زیاده... و بدبختی بیش تر این جاس که تعداد زیادی از یاران فرهنگی رو هم می بینم که وا دادن... که آگاهانه یا نا آگاهانه پیوستن به گله ی سرگردان "پیشرفت های کاذب مادی و دیگر هیچ"... چند وقت پیش داشتم مصاحبه ی ضبط شده ای رو می دیدم با بزرگِ فلسفه- موسیقی جهان "راجر واترز" عزیز که تمام عمرشو گذاشت برای اعتراض به این بی هویتی بازیچه وار ملت ها... در باره ی نقش رسانه ها می گفت: من الان ۱۷(؟) ساله که تو آمریکا زندگی می کنم... این جا ۲درصد هستن که از همه ی منافع زندگی بهره مندن و ۹۸ درصد دیگه هستن که تو توهم رسیدن به جمع اون ۲درصد تمام زندگی شونو می گذرونن... غافل از این که این همون چیزیه که اون ۲درصد رو ۲ درصد نگه می داره و اصلن نگه می داره... و مهم ترین نقش رسانه همینه که اون ۹۸ درصد رو تو اون توهم کذایی نگه داره... تو توهم زندگی مث سوپر استار ها... میلیاردرها و... و تو کشور ما این بی شخصیتی و بی فرهنگی و حرص و آز ِ دامن گیر ِ اکثریتِ غالب نشون از یک جامعه ی مصرف گرای تمام و کمال داره که کپی زشت و بی هویت و رنگ رو رفته ای از اون ۹۸ درصدِ به هر حال مدرنه.... و خوشحال باشید دوستانی که این جامعه رو به این سو هدایت کردین... که شاهرگ های تغذیه ی فرهنگ این کشور رو آروم آروم تنگ کردین تا اندام های فرهنگیش بمیرن... خوشحال باشین... دیگه این روزا وقتی در خونه هاتونو باز می کنین و قدم به شهر نفرین شده می ذارین همه جا می تونین "آدم"ها رو ببینین که بی هویت و بی خود و بی شخصیت در توهم رسیدن به "نما"ی اون ۲درصد کذایی شخصیت و ادب و فرهنگ و انسانیت و هویت و نوع دوستی رو زیر پا می ذارن تا اتومبیل های گرون تری سوار شن... تا تو خونه های "باکلاس"تری زندگی کنن... تا هدیه های گرون قیمت تری بدن و بگیرن... تا نمایی باشن از یک انسان خوشبخت... نمایی که وقتی کنار بزنیش... تهوعه و چرک و کثافت... نمایی از انسان های خوش پوش و آراسته و بی نیاز که که پشت چهره ی پر آرایششون جامعه ای از شامپانزه های جنگلی زندگی می کنن... اوه شامپانزه های عزیز... پوزش می خوام... شامپانزه های خوب.... ولی دوستداران فرهنگ هم حق زندگی دارن... ندارن؟ شما بگید! درد نوشت: دیگه تحمل هم حدی داره! اخم نوشت: لطفن برام ننویسین اول باید خودمونو درست کنیم و از این شعارا... خسته شدم از بس هی به خودم گیر دادم و تنها و تنها خودمو اصلاح کردم... اصلن نخواستیم آقا!!
+ نوشته شده در جمعه ششم خرداد 1390ساعت 3:58 توسط پویان |
فنجان ِ چینی ِ خالی قندان ِ چینی ِ سربسته زیرسیگاری ِ لبریز از پوچی هشت کتاب ِ آبی و تنها همراهم - بی زنگ! کاش باران می آمد! ۹۰/۲/۲ پ.ن. راستش شاید برای نخستین بار حواسم نبود که سالمرگ سهرابه... بعد از مدت ها ناگاه به سراغ هشت کتاب رفته بودم که شاید "دل تنهاییمان تازه شود"... وقتی خواستم زیر نوشته م تاریخ بذارم دیدم سهراب بود که صدام زده....یادش خوب
+ نوشته شده در جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 16:7 توسط پویان |
و ما موریانه های انسانی زمین را انباشتیم و در آن گشتیم و چون زمین را لانه ی خود نیافتیم لانه ساختیم و لانه هایمان زمین را انباشت و دنیایمان شد و زمین به هیئت صورتی پر آبله در آمد و ما در آن می خلیدیم و آن را می آلودیم در جستجوی حیاتی دیگر و لانه هایمان نیز از آن ما نبود همچنانکه قلب هایمان و زمین دیگر ما را نپذیرفت... . فردا... چون چشم گشودیم... دیگر نبودیم!! پ.ن.۱. از همه ی دوستان برای نبودن طولانیم پوزش می خوام... تلاش می کنم بیش تر و بهتر باشم! پ.ن.۲. نوروز همگی شاد و خجسته و پیروز! برای همه تون آرزوهای خوب می فرستم. پ.ن.۳. انگار تو این چند وقتی که نبودم جای خیلیا خالی شده و این قضیه حالمو بد می کنه!
+ نوشته شده در جمعه پنجم فروردین 1390ساعت 1:25 توسط پویان |
شب های بلند ِ یلدا چه تلخ، چه طولانیست اینجا قلب ِ شکافته ی من هندوانه ی تنهایی و حافظ – شاعر ِ شبانه ی غم- می گرید از تنهایی ِ ما * * * شب های بلند ِ یلدا چه تلخ، چه طولانیست اینجا با خاطرات ِ آشفته ی دیروز غم ِ امشب، نا امیدی ِ فردا سکوت، فریاد ِ جگر خراش ِ دل ِ من آه که چقدر مانده ایم تنها! * * * شب های تار ِ یلدا چه تلخ، چه طولانیست اینجا در انتظار ِ انفجار ِ حادثه ای حتی دلتنگ ِ صدای زنگ آه که هرگز نشناخت کسی خلوت ِ تنهایی ِ ما را! * * * شب های تار ِ یلدا چه تلخ، چه طولانیست اینجا مانده نگاه ِ من مبهوت بر پنجره درون ِ خانه دلتنگی بیرون پر از باد و سرما * * * شب های تار ِ یلدا چه تلخ، چه طولانیست اینجا دیگر همه حرف ها تکراری است در ناتوانی ِ گریز ِ از غم ها این بود فال ِ من و قصه ی ِ تو در این شب ِ تار، این شب ِ سرما. ۱۳۷۷
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم دی 1389ساعت 20:45 توسط پویان |
ارتباط ِ مکانیکی ِ احساس از پشت ِ فرمان ِ ماشین نگاهی، چشمکی، بوقی و چراغی - کجا می روید؟ - هرکجا که شما بخواهید! و دهان ِ عشق بسته است همان قدر که فریاد دارد؛ و نگاه ِ تنها نگاه ِ دلتنگی نگاه ِ همیشه ی خسته در تمام ِ طول ِ روز در خیابان و شهر در جستجوی نگاهی بود... * * * نگاهی، چشمکی، بوقی و چراغی...
+ نوشته شده در شنبه هشتم آبان 1389ساعت 21:35 توسط پویان |
در همهمه ی گنگ و مبهم ِ همسنگران ِ سرد
در سرمای کشدار ِ ظهر ِ تابستان
در سایه ی آوای ِ ناله گون ِ جغد ِ کور ِ وحشی
قفس ِ قلبم را می گشایم
و پرواز می کنم
تا انتهای حضور
- تا بی انتها ؛
هزار دریغ از عقاب ِ سیاه ِ سرخ پنجه ی تقدیر
که روی تصویر ِ هر پرواز
به رنگی سرخ
خط ِ ممنوع می کشد.
+ نوشته شده در جمعه نهم مهر 1389ساعت 0:27 توسط پویان |
